هوشنگ پارسا، مدیرعامل شرکت پلاستیک کار است. محصولات این شرکت شامل فیلم های پلی اتیلن از عرض 10 سانتی متر تا 10 متر تک لایه و چند لایه (فیلم های کشاورزی، گلخانه ای، ساختمانی و تخصصی)، انواع فیلم های شرینک و کیسه (برای بسته بندی)، چاپ، دوخت و برش، همچنین انواع گرانول و کامپاندهای PVC و پلی اتیلن، شیلنگ های PVC برای مصارف خانگی، باغبانی و کشاورزی را شامل می شود.

 

به گزارش ستاد خبری نمایشگاه ایران پلاست، این واحد در سالهای مختلف به عنوان واحد نمونه تولید و صادرات منتخب شده است. پارسا ارزش صادرات این شرکت در سال 1397 را 22 میلیون دلار عنوان می کند و می گوید: بیشتر صادرات ما مثل دیگر صادرکننده های کشور به عراق است. به پاکستان، ترکیه، افغانستان، چند کشور آفریقایی و امارات هم صادرات داریم. بیشترین محصول صادراتی ما که به فصل بستگی دارد در نیمه اول سال گرانول PVC و در نیمه دوم سال فیلم های پلی اتیلن (نایلون) است.

 

 

 

از او در مورد استراتژی های صادراتی این شرکت می پرسیم. می گوید: ما از سال 1382 این تفکر را داشتیم که باید جهت صادراتی داشته باشیم. خیلی سخت بود. این سمت و سوی صادراتی در کشور هنوز هم کم رنگ است، آن زمان بی رنگ بود! من و همکارانم تلاش زیادی کردیم و ریز ریز به بازارها وارد شدیم. قبل از تحریم های دولت اول احمدی نژاد به ایتالیا و آلمان هم صادرات داشتیم. بعد متاسفانه تحریم ها مانع ادامه فعالیت ما در اروپا شد.

 

به هر حال نگاه ما صادارت بوده و هست. شعار ما "جهان را پوشش می دهیم" است. جهانی فکر می کنیم تا شاید بتوانیم زنده بمانیم.

 

 

 

او به پرسش آیا وضعیت صادرات در حال حاضر با توجه به افزایش نرخ ارز رونق پیدا کرده است؟ اینگونه پاسخ می دهد: شاید 8 ماه پیش بله ولی الان نه. دوستانی که در کار صادرات هستند می دانند الان کار خیلی سخت شده است. از چند جهت. یکی اینکه در بازارهای هدف روز به روز کوچکتر می شویم، چون رقبای ما برنامه های قویتری دارند. ارز هم که چند ماهی است نرخش کاهشی شده است. الان خریدهای ما با ارز نیمایی است که به میزان جزیی حتی از ارز بازار آزاد گرانتر است!

 

سیستم بانک مرکزی و برگرداندن ارز به کشور هم که به جای خود! نه فقط ما، بلکه کل صادرات کشور در حال کاهش است، حتی به عراق! بارها گفته ام کشورهای به ظاهر دوست سیاسی ما، دوستان اقتصادی ما نیستند! تعرفه های کشور عراق برای کالاهای ایرانی خیلی بیشتر از تعرفه های همان کالاهای ترکیه است. فضا برای ما در این کشور ها از نظر اقتصادی پیش نرفته است.

 

 

 

هوشنگ پارسا در بحث چالش های اقتصاد و صنعت کشور به "مدیریت" اشاره می کند و می افزاید: با عذرخواهی از همه همکاران، معتقد هستم دانش مدیریتی در کشور رشد چندانی نداشته است. شما می بینید که در المپیادهای ریاضی، فیزیک، شیمی و ... ایران همواره صاحب نام بوده، اما هیچوقت حرفی در المپیادهای مدیریت نداشته. گاهی فکر می کنم شاید نگاه این است که مدیریت در ایران نباید رشد کند!

 

هم مدیریت واحدهای ما به روز نیست و هم صدور بخشنامه های غیرتخصصی و شتابزده چالش زاست. بسود و بهره های بانکی زیاد است و نسبتی با دریافت تسهیلات رقبای ما در سایر کشورها ندارد.

 

ایراد کار آنجاست که در زمانی که درآمدهای خوب نفتی داشتیم، هیچ زیرساختی ایجاد نکردیم. ماشین آلات ما روز دنیا نیستند. حداقل ماشین های ما نیست. من 40 سال است در صنعت پلاستیک هستم و دوستان را می شناسم و می دانم در تکنولوژی به روز نیستیم.

 

در کشور ما نگاه تولید وجود ندارد. تولید برنامه می خواهد. در کشوری که یک روز در میان تعطیل است، تولید اصلا معنا ندارد. حالا چرا ما در این کار هستیم، شاید عاشقیم یا دیوانه.

 

 

 

شرکت پلاستیک کار در پاویون اختصاصی انجمن صنایع همگن پلاستیک استان البرز در نمایشگاه ایران پلاست حضور دارد: ما تقریبا در تمام دوره های سیزده گانه ایران پلاست جز یکی دوباری که در حمایت تشکل ها در نمایشگاه حضور نداشتیم، غرفه گذار بوده ایم. همیشه هم با همه توان در نمایشگاه شرکت می کنیم. در این دوره هم چند نمونه جدید محصولات را به مشتریان و بازدیدکنندگان تقدیم می کنیم. امیدوارم ایران پلاست برای کل صنعت پلاستیک دارای مزیت باشد.

 

کسانی که در تولید هستند، آدم های امیدواری هستند و از هر فرصتی برای حرکت هدفمند رو به جلوی مجموعه خود و صنعت کشور استفاده می کنند. ایران پلاست هم یکی از این فرصت هاست. به شرط اینکه سیاست گذار هم هماهنگ باشد. در اینصورت نتیجه مثبت خواهد بود.

 

البته انصافا ما از نمایشگاه ایران پلاست بهره برده ایم. و در این دوازده دوره تقریبا 5 دوره واقعا خوب برگزار شد و در منطقه حرفی برای گفتن داشته. همه راغب بودند بیایند و در نمایشگاه از دستاوردهای ایران در صنعت پلاستیک دیدن کنند. اما الان با وضعیت سیاسی کشور و بحران های موجود چشم انداز خوبی را نمی بینم. ببینید بیزینس من های دنیا جایی سرمایه گذاری می کنند که بتوانند بهره مند شوند و شاید این بهره مندی امروز برای آنها در ایران امکانپذیر نباشد یا سخت باشد.